Vergeet je geitenwollensokken niet…

“Vergeet je geitenwollensokken niet” (audio)

Beste mensen,

het is donderdag, 11 november, 13 uur 58. Ik zit weer achter mijn computer. Als ik naar buiten kijk zie ik een grijze hemel. Af een toe regent het. De laatste blaadjes dansen aan hun takken in een zachte bries…

Vandaag verwen ik mezelf met een pedicure. Het water van mijn “voetenbad” voelt warm en zacht. Nog even laten weken en dan beginnen met knippen, lakken, schuren… schuren? Jep, zodat mijn voetjes weer goed voelen als ik mijn geitenwollensokken aantrek.

Dinsdag nacht had ik een nachtmerrie. Ik droomde dat ik me heb laten prikken met het nieuwe “vaccin”. De reden weet ik echter niet meer – volgens mij omdat ik een biologisch experiment aan mezelf wilde doen. Zo als de enige keer afgelopen jaar toen ik me heb laten testen. Ja hoor, ik heb het echt gedaan. Dat prikken niet, zeg. In mijn droom kwam mijn broertje ook voor. Hij was heel erg bezorgd om me. Ik had pijn overal in mijn lichaam na de prik. En spijt! Had ik het maar beter niet moeten laten doen…

Gister was Johan hier. Dat was gezellig. Hij was eerst in ons stamkroegje en kwam na mijn zangles op visite. Van Johan hoorde ik dat me de mensen nog niet vergeten zijn. Dat ze zelfs soms vragen hoe het met me gaat. Ik ben namelijk al sinds meer dan een maand niet naar de kroeg geweest. Kijk, ik zie het als volgt: ik heb er bewust voor gekozen om me niet te laten prikken. En, zo als ik al eerder zei, laat ik me ook niet testen. Ik wist donders goed wat deze keuze voor gevolgen zou hebben – namelijk dat ik niet meer deel mag hebben aan het sociale leven. Een persoonlijke “lockdown” eigenlijk.

Vind ik het erg? Vind ik het leuk? Soms mis ik de gezelligheid wel. Gewoon lekker over nietszeggende dingen praten met een biertje erbij op een terrasje. Wat me opvalt, waar ik steeds meer last van krijg – ik heb het gevoel dat de mensen me vergeten zijn. Is er nog iemand op Johan, Ton en Regina na die belangstelling in me heeft? Tuurlijk, mijn collega’s, maar ja, die vergeten me niet zo gauw van wegen het werk.

Maar hoe zit het met de mensen die me eigenlijk alleen maar in een café of kroeg tegenkwamen? Praten ze over me? Roddellen ze over me? En… missen ze me misschien een heel klein beetje?

Johan zegt van wel. En dat er inderdaad mensen zijn die mijn keuze stom vinden of niet begrijpen. Dat mag. Ik vind het zelfs heel leuk dat ze me dom vinden. Als ze over me vloeken of slecht over me praten betekent dat simpel weg dat ze me nog niet vergeten zijn. Ik wil niet dat ze me vergeten…

Zodra er niet meer over je gepraat wordt – positief of negatief – dan besta je eigenlijk niet meer. Dan zou je net zo goed dood kunnen zijn. Zolang je kennissen zich afvragen waarom je doet wat je doet – waarom je nou vrijwillig in “sociale isolatie” gaat. Zolang ze vragen hoe het eigenlijk met “de ongeprikte geitenwollensokkenmens” gaat… wat ze aan het doen is… dan zijn ze je nog niet vergeten. Dan existeer je nog. Dan ben je nog niet dood.

Morgen mag ik weer gaan werken… de eerste keer na de tweede ronde maskerplicht. Zal het net zo relaxed zijn als tijdens de eerste ronde? Of zijn de mensen inmiddels verandert? Zullen ze nu wel tegen me ingaan? Zal ik nu wel te horen krijgen dat ik asociaal ben? Plus – al mijn nieuwe collega’s. Er is namelijk op moment niemand meer in mijn filiale die me tijdens de eerste ronde meegemaakt heeft. Hoe ga ik reageren? Bang? Verdrietig? Gekwetst? Of gewoon vrolijk en ontspannen? We zullen het zien.

Wat grappig! Had ik het net over mijn favoriete kroeg zie ik de eigenaren buiten op straat langs lopen. Ik weet nog de eerste dag na de “lockdown”… ik had een tafeltje gereserveerd voor Johan en mij op het terras. Toen had Larissa het over de aangekondigde “vaccines” – dat we dan eindelijk weer terug kunnen naar “het normaal”. Dat zich dan iedereen gewoon laat prikken. Dat we dan weer zonder maskers dicht bij elkaar gezellig kunnen genieten van een drankje. Natuurlijk stak ik meteen mijn hand op en zei: “Sorry, nee. Moeten jullie dan maar zonder mij doen. Ik laat me nooit prikken.” De reactie van de mensen om me heen? De Stilte. Soms zegt een gezicht meer dan woorden… of tenminste… als je het gezicht kunt zien…

In ieder geval ben ik blij met mijn beslissing. Ik ben blij dat ik zo dwars en koppig ben. Dat ik dingen achtervraag. Dat ik niet meeloop met de “kudde”. Maakt me dat eenzaam? Nog niet. Begrijp me niet verkeerd. Ik hoop uiteraard dat “het vaccin” de oplossing voor al onze problemen is. Meer dan 90 percent van mijn dierbare vrienden en kennissen heeft zich namelijk laten prikken. Natuurlijk wil ik niet dat ze klachten krijgen maar dat ze gezond blijven.

Liefs,

de geitenwollensokkenmens.

4 thoughts on “Vergeet je geitenwollensokken niet…

  1. Ik ben je niet vergeten hoor. Maar de laatste tijd druk, moe.
    Ik heb mij vanmorgen wel laten testen. Was noodzakelijk. Ben al 2 dagen grieperig. En ik mocht daarom niet achter de bar staan als ik niet getest en negatief bevonden was. Vanavond hadden we iets van 120 bezoekers in de Lasergame. Mijn werkgever wil het niet op zijn geweten hebben dat ik daar gasten loop te besmetten. Ik vond het testen niet eens zo erg. Maar een vaccinatie neem ik nog steeds niet.

    Liked by 1 person

    • Hoi Jakob, leuk om van jou te horen!
      En bedankt voor je reactie. Vind ik echt interessant. Ik lag de hele ochtend over na te denken wat ik er nou op kan schrijven, hahaha. En toen bedacht ik dit: Stelt zich bij mij meteen de vraag: geloof je, dat een positief test betekent dat je ziek bent en negatief dat je gezond bent? 🙂

      Like

      • Juist. Dat vraag ik me inderdaad ook af. En vergeten we in al die zorgen om opa, oma, vader en moeder – dat ze door corona besmet zouden kunnen raken en erger nog – er aan dood zouden kunnen gaan… vergeten we niet, dat er niet maar EEN virus op deze aarde rondzweeft? En dat er nog andere ziektes bestonden, bestaan en zullen komen? Wanneer leren we weer om te zien dat we menselijk zijn? Kwetsbaar? We hebben net zo een hoge verantwoordelijkheid voor onszelf als voor anderen! Als we een positieve testuitslag nodig hebben om te bepalen dat we ziek zijn… wat zegt dat over ons?
        Wat heel veel mensen niet van mij willen horen op moment is: “Nou, ik weet niet veel, maar een ding weet ik zeker – het leven is dodelijk.”

        Like

    • Wat ik me afvraag als ik de reactie zo lees… Wat zegt het, als iemand die zich ziek voelt maar een negatieve test resultaat heeft een vervolgens wel gaat werken over het leereffect over wat mensen zichzelf aandoen? Was niet de logische conclusie van “ik viel me ziek” “ik blijf thuis”? Wat is er nou echt blijven hangen naar meer dan anderhalve jaar bewuste omgang met een besmettelijke ziekte? Heeft iemand daadwerkelijk iets ervan geleert?

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s